23 lutego obchodzimy Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją ustanowiony przez Ministra Zdrowia w 2001 roku. Celem tego dnia jest powszechnienie wiedzy na temat depresji i zachęcenie chorych do leczenia. Depresja stanowi coraz większy problem zdrowotny i społeczny. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) depresja jest czwartą najpoważniejszą chorobą na świecie i jedną z głównych przyczyn samobójstw.

Depresja nie jest chwilowym obniżeniem nastroju. Depresja jest wynikiem kilku mechanizmów, które wciąż słabo rozumiemy.

Depresja to choroba, która znacznie utrudnia funkcjonowanie w wielu sferach życia, takich jak praca czy relacje z innymi ludźmi.

Depresja kojarzy się z widocznym smutkiem, zamknięciem w sobie i brakiem działania – takie mogę być jedne z jej objawów. Bywa jednak tak, że nigdy byśmy nie przypuszczali, że nasz znajomy, współpracownik czy bliska osoba cierpi na depresję, ponieważ uśmiecha się i żartuje, jest zawsze gotowa dać wsparcie innym i sama nigdy nie narzeka – to tylko pozory. Depresja jest chorobą przyjmującą różne postacie, jest też chorobą, która przybiera „maski”. Maski to zachowania, które utrudniają diagnozę, sprawiają, że cierpiąca osoba zwleka ze zwróceniem się po wsparcie, czasem latami nie podejmuje leczenia, oszukuje siebie i udaje przed innymi. W tym ukrywaniu cierpienia jest skuteczna, sprawiając, „że nikt nie zauważa problemu” W depresji do zaburzeń psychicznych dołączają objawy somatyczne, czyli cielesne. Na skutek symptomów depresji chorzy zaczynają zaniedbywać codzienne obowiązki – pracę, szkołę, higienę osobistą. Problemem stają się dla nich podstawowe czynności takie jak wstanie z łóżka czy pójście do sklepu.

Z kolei osoby, które nie doświadczyły depresji, często są przekonane, że zaburzenia depresyjne to jedynie fanaberia “słabych” ludzi lub „moda”. Jest to, oczywiście, nieprawda (i w dodatku krzywdzący osąd).

Depresję można i powinno się leczyć. Najkorzystniejsze są metody kompleksowe, czyli połączenie psychoterapii i farmakoterapii. Bardzo istotna jest również edukacja – na czym polega choroba i czego może się spodziewać. Ważne, by o depresji możliwie dużo wiedzieli również najbliżsi chorego.

Depresja jest źródłem cierpienia dla osób jej doświadczających. Może wystąpić u każdego, niezależnie od wieku czy płci, dlatego warto wiedzieć jak ją rozpoznać i jak jej zapobiegać.

W stanie depresji występują co najmniej dwa z objawów:

-ciągły smutek,

-depresyjny nastrój, który trwa przez większość dnia i nawraca prawie codziennie od co najmniej dwóch tygodni,

-płacz,

-utrata zainteresowań i przyjemności z codziennych czynności, a także z czynności, które są zazwyczaj przyjemne,

-zmniejszenie energii lub anormalne zmęczenie. Chory cierpi na intensywne zmęczenie, często rozpoczynające się rano, i czuje, że ciągle brakuje mu energii. Zmęczenie nie poprawia się po odpoczynku.

Inne zaburzenia (przynajmniej dwa z niżej wymienionych) pojawiają się w depresji:

-utrata wiary w siebie i poczucia własnej wartości, poczucie bezużyteczności oraz nadmierne i nieuzasadnione poczucie winy,

-negatywne spojrzenie na przyszłość i pesymistyczne myślenie,

-myśli o śmierci w ogóle, a czasami o samobójstwie,

-spadek zdolności koncentracji, uwagi i zapamiętywania,

-pogorszenie snu ,

-utrata apetytu, która może prowadzić do utraty wagi.

Leczenie depresji jest wynikiem współpracy pomiędzy osobą chorą na depresję a jej lekarzem rodzinnym, psychiatrą i ewentualnie innymi pracownikami służby zdrowia.

Dbajmy o siebie :

-starajmy się prowadzić zdrowy tryb życia,

-pilnujmy rytmu snu, który zapewni dużo odpoczynku

-bierzmy udział w umiarkowanej, ale regularnej aktywności fizycznej (co najmniej 30 minut, trzy do pięciu razy w tygodniu),

-spożywajmy posiłki o regularnych porach,

-uważajmy na pokusę sięgania po alkohol lub substancje odurzające. Mogą przynosić chwilową ulgę, ale w rzeczywistości przyczynią się do pogłębienia depresji. Alkohol może zakłócać działanie antydepresantów,

-utrzymujmy więzi z rodziną, przyjaciółmi, współpracownikami, kolegami itp.,

Mimo faktu, że choroba występuje bardzo często, osoby na nią cierpiące wstydzą się szukać pomocy.

JESTEŚ W KRYZYSIE LUB OSOBA Z TWOJEGO OTOCZENIA ZADZWOŃ PO POMOC:

800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym, bezpłatny telefon, całodobowy.  Dostępny jest czat na: https://centrumwsparcia.pl

22 594 91 00- Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji (czynny w każdą środę i czwartek od 17:00 do 19:00, koszt połączenia jak na numer stacjonarny wg taryfy operatora telefonicznego)

116 123- Całodobowy telefon zaufania dla osób dorosłych, bezpłatny telefon całodobowy. Dostępny jest czat na: https://116sos.pl

116 111 –Całodobowy telefon zaufania dzieci i młodzieży, bezpłatny telefon całodobowy. Dostępny jest czat na: https://116111.pl/czatuj/

800 12 12 12- Całodobowy telefon zaufania Rzecznika Praw Dziecka, bezpłatny telefon całodobowy. Dostępny jest czat na: https://www.czat.brpd.gov.pl

800 800 602- Telefon kontaktowy dla rodziców i opiekunów dzieci w kryzysie
(połączenie bezpłatne, czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 15:00-19:00)

116 111 – Całodobowy telefon zaufania dzieci i młodzieży, bezpłatny telefon całodobowy. Dostępny jest czat na: https://116111.pl/czatuj/

800 119 119- Telefon i czat zaufania dla dzieci i młodzieży. (linia oraz czat czynne codziennie w godz. 14:00-22:00, połączenie bezpłatne i wejście bez logowania na https://800119119.pl/czat-zaufania/)

 POMOC DLA SENIORÓW

22 635 09 54 Telefon Zaufania dla osób starszych, (od poniedziałku do piątku w godzinach od 17:00 do 20:00,w każdą środę od 14:00 do 16:00 dyżur tematyczny poświęcony chorobie Alzheimera, koszt połączenia zgodny z taryfą operatora jak za standardowe połączenie stacjonarne)

  PAMIĘTAJ:

W nagłej sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia:

• dzwoń pod numer alarmowy 112 dzwoń na pogotowie ratunkowe 999

• udaj się na najbliższą izbę przyjęć w szpitalu, SOR w którym znajduje się oddział psychiatryczny dla dzieci/dorosłych